งานหนักไม่เคยฆ่าคน

 ประติมากรรมคนลากเกวียน มีการไขข้อข้องใจของศิษย์เก่าแม่โจ้ แต่ยังสรุปไม่ได้ว่าควรเป็นภาพในปีไหนและบุคคลในภาพชื่ออะไรบ้าง ก่อนที่จะมีพิธีเปิดงานประติมากรรมคนลากเกวียนที่ลานจัตุรัสนานนาชาติในวันที่ 17 กุมภาพันธ์ 2547 นายสงวน จันทะเล ที่ปรึกษาอธิการบดี ได้รับมอบหมายหน้าที่จาก รองศาสตราจารย์ ดร.เทพ พงษ์พานิช อธิการบดีในช่วงนั้น ให้สืบหาชื่อบุคคลและที่มาของภาพดังกล่าวให้ได้ ซึ่งในเวลาในการสอบถามจากบุคคลหลายท่าน ก็ทราบไม่แน่ชัดและไม่ยืนยันว่าเป็นภาพในปี พ.ศ. ใด จนได้ข้อมูลจากรุ่นพี่อาวุโสรุ่นที่ 2 พี่วิชัย พี่วิเชียน และพี่สมบูรณ์ แสงแก้ว ทำให้ทราบว่าบุคคลในภาพ มีชื่อ ดังนี้ หน้าเกวียน บุญรอด บุญบงการ หน้าล้อ พยนต์ ศรลัมภ์ หน้าล้อ แถว สิทธิพงษ์ หลังเกวียน ผิว โกมลวณิชย์    งานรูปปั้นเหมือนคนลากเกวียน (งานหนักไม่เคยฆ่าคน) เริ่มก่อสร้างเมื่อ 16 ธันวาคม 2546 เสร็จสิ้นเมื่อ 30 มกราคม 2547 และส่งมอบให้มหาวิทยาลัยแม่โจ้ เมื่อวันที่ 17…

“งานหนักไม่เคยฆ่าคน” หากได้ยินคำนี้จะทำให้เรานึกถึงลูกแม่โจ้ แต่หลายท่านอาจจะไม่รู้ประวัติความเป็นของปรัชญางานหนักไม่เคยฆ่าคน ฝ่ายจดหมายเหตุและคอลชั่นพิเศษ จึงขอกล่าวถึงเรื่องราวความเป็นมาของประวัติปรัชญางานหนักไม่เคยฆ่าคน ศาตราจารย์ ดร.วิภาต บุญศรี วังซ้าย ให้ไว้เมื่อปี พ.ศ. 2497 ศาตราจารย์ ดร.วิภาต บุญศรี วังซ้าย ได้รับราชการในตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเกษตรกรรมแม่โจ้ นับเป็นช่วงสำคัญของการพัฒนาแม่โจ้สู่มิติใหม่ โดยรับจำนวนนักศึกษาเกินกว่าที่กรมอาชีวศึกษากำหนด จึงต้องพิสูจน์ให้เห็นว่านักศึกษาเหล่านั้นมีความพร้อมและต้องการเรียนเกษตรจริง ๆ ด้วยการทำงานหนักหลังผ่านการทดสอบได้เดือนเศษ ท่านได้กล่าวแสดงความยินดีต่อนักศึกษาที่เหลืออยู่ว่า “การเรียนเกษตรที่แม่โจ้นี้ ต้องฝึกความทรหดสู้งานทุกอย่างได้ ไม่ถ้อถอย เพื่อจะได้เป็นลูกแม่โจ้ที่อดทน เข้มแข็ง ไม่กลัวงานหนัก ท่านขอให้จดจำคำพูดของท่านเสมอว่า งานหนักไม่เคยฆ่าคน ใครตายเพราะงานหนัก จะสร้างอนุสาวรีย์ไว้ให้ที่แม่โจ้” ที่มา : บันทึกแม่โจ้ ความคิด ชีวิต ตำนาน หน้า 196