ลาแล้วแม่โจ้

        สัมผัสประสบการณ์ เรื่องเล่าการเริ่มต้นเดินทางมาเรียนที่เชียงใหม่ บรรยากาศในการเดินทางมาเรียนและการดำเนินชีวิตในแม่โจ้ จนเรียนจบถึงเวลาที่ต้องลาจากแม่โจ้อันเป็นที่รักยิ่ง ที่มีมาอย่างยาวนาน บางส่วนบางตอนจากหนังสือ “อนุสรณ์แม่โจ้ รุ่น 21″ เขียนโดย คุณปรีชา ถาวร  แม่โจ้รุ่น 21 ความว่า…         เสียงระฆังกังวาลขึ้นบอกเวลาเที่ยงคืน ลมหนาวพัดผ่านเข้ามาทางช่องหน้าต่างทำให้อากาศในห้องเริ่มหนาวขึ้น ทุกสิ่งทุกอย่างบนอาณาจักรแม่โจ้เงียบสงัดดูคล้ายกับว่ากำลังหลับสนิท เสียงสุนัขหอนมาจากหมู่บ้าน ดังแว่วๆอย่างโหยหวนเยือกเย็น แต่ข้าพเจ้ายังคงนอนไม่หลับพลิกตัวไปมาบนที่นอนอันแสนจะอบอุ่น เสียงนาฬิกาปลุกบนโต๊ะเดินอยู่เป็นจังหวะๆ ข้าพเจ้าอดที่จะคิดถึงอดีตที่ผ่านมามิได้ มันยังคงฝังแน่นอยู่ในความทรงจำอย่างไม่มีวันลืม อา!  อีกไม่ถึงเดือน สหายรัก เราทุกคนจำต้องจากกันไปคนละแห่ง จากกันไปเพื่อช่วยก่อสร้างรากฐานเศรษฐกิจของประเทศให้เจริญขึ้น         ข้าพเจ้ายังจำได้ว่า เมื่อเสียงหวูดรถไฟดังขึ้น ก่อนถึงสถานีเชียงใหม่ ผู้โดยสาร ต่างกุลีกุจอเตรียมข้าวของเมื่อรถไฟจะถึงปลายทาง แต่ข้าพเจ้ารู้สึกหัวใจเต้นแรงกว่าปกติด้วยความตื่นเต้น เมื่อรถไฟเทียบสถานี คนโดยสารต่างทะยอยลงสู่ชานชลา ต่างยิ้มแย้มให้กับผู้ที่มาคอยตอนรับ แต่ข้าพเจ้าเล่าหิ้วกระเป๋าเดินทางลงจากรถไฟอย่างคนใจลอย ก้าวแรกที่ข้าพเจ้าเหยียบย่างลงสู่ผืนดินของเชียงใหม่ นัยตาของข้าพเจ้าฝ้าฟางคล้ายกับว่ายืมอยู่ในที่มืดซึ่งปราศจากแสงสว่าง โอ! นี่หรือพิงค์นครดินแดนแห่งพุทธศาสนาและเอื้องงาม ดินแดนที่ใครๆ เขาใฝ่ฝัน…