Oral History

…ไสว บุณยปรัตยุษ แม่โจ้รุ่น 2       บทเพลงแรกของแม่โจ้ เกิดขึ้นในเวลาเกือบเที่ยงคืนของวันพระจันทร์เต็มดวงที่สวนดอกไม้หน้าบ้านพักริมลำห้วยโจ้ ของเดือนกรกฎาคม พ.ศ. 2478 โดยพี่ไสว บุณยปรัตยุษ นักเรียนมัธยมวิสามัญเกษตรกรรมรุ่นแรก (ศิษย์เก่าแม่โจ้ รุ่น 2) เสียงน้ำตกจากรางส่งน้ำข้ามห้วยโจ้ลงกระทบพื้นทำให้คลายจากอาการง่วงนอนหลังจากอ่านหนังสืออย่างหนักหน่วง กลิ่นไม้ดอกหอมระเหยลมพอได้กลิ่นหอมเย็นระรื่นเป็นธรรมชาติที่ปลุกเร้าอารมณ์ไปกับธรรมชาติเพลงรักของรามอน นาวาโรในหนังรักหวานชื่นเรื่อง Love Songs of the Nile ก็ถูกครวญขึ้นในลำคอของพี่ไสว ตามประสาคนหนุ่มครวญอยู่หลายเที่ยวจึงคิดได้ว่า เพลงนี้เป็นเพลงที่มีทำนองลีลาโหยหวนเร้าใจดี เหมาะแก่การที่จันำเอามาทำทำนองต้นเสียงเพลงเชียร์ของโรงเรียนได้ จึงครุ่นคิดปะติดปะต่อสรรหาเนื้อเพลงเข้าสวมใส่ คิดและฮัมเพลงอยู่พักใหญ่ก็ได้เนื้อเพลงที่พอดืบพอดีกับทำนอง ในแวดวงบรรยากาศของเสียงน้ำ กลิ่นดอกไม้ และแสงเงินอันสุกสกาวของดวงจันทร์ ดังนั้น คำร้องของบทเพลงจึงออกมาเป็น   “แม่โจ้ ไชโย พวกเรา ใหม่เก่า พวกเราไชโย ช่วยกันโห่เพื่อแม่โจ้ของเรา” พี่ไสว กล่าวว่ามันสั้นไป ในวันต่อมาจึงครุ่นคิดและทำนองเพิ่มเติมต่ออีก และโดยที่พี่ไสว เคยเป็นนักเรียนเก่าของโรงเรียนอำนวยศิลป์มาก่อน จึงนำเนื้อเพลง “มัจฉาร่วมข้อง” ซึ่งเป็นเพลงเชียร์ของโรงเรียนอำนวยศิลป์ บางตอนมาดัดแปลงให้เข้าและเหมาะสมกับเพลงแม่โจ้ ได้เนื้อเพลงดังนี้…  …

…แถว สิทธิพงศ์ แม่โจ้รุ่น 3            …. วันที่ 7 มิถุนายน ขณะนั้นเป็นเวลา 6.00 น. พอดี ซึ่งสว่างจนเห็นทุกสิ่งทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว สักประเดี๋ยวหนึ่งพวกครูอาจารย์ก็พากันมาที่ห้องเรียนนั้น มองไปที่ลานบาสเกตบอลข้างห้องเรียน เสาธงไม้ไผ่อันหนึ่งปักอยู่กลางสนาม ธงสีเขียวขาวเหลืองสะบัดชายอยู่บนยอดเสาอย่างสง่างาม           ทันใดนั้นก็มีเสียงตะโกนจากหัวหน้านักเรียนเก่าว่า “เอ้า! นักเรียนใหม่เตรียมแย่งธง นักเรียนเก่ารักษาธงไว้” พิธีการอันสำคัญได้เริ่มขึ้นแล้ว นักเรียนเก่าที่เตรียมพร้อมอยู่ก่อนก็ยืนเรียงรายอยู่รอบโคนเสาเป็นชั้น ๆ เตรียมป้องกันเต็มที่ ทุกคนแต่งตัวทะมัดทะแมงใส่แต่เสื้อผ่าเก่า ๆ ขาด ๆ ส่วนพวกเราสิ ตื่นขึ้นจากที่นอนก็ตรงมาทีเดียว เสื้อผ้าที่ส้วมอยู่ล้วนแต่ดี ๆ และล้วนสวยงามทั้งนั้น บ้างก็มีเสื้อผ้าแพรกางเกงแพรซึ่งเป็นของอันมีค่า เอ ! นี่จะทำอย่างไรกันดีหนอพวกเราเอ๋ย! จะกลับไปเปลี่ยนเครื่อง แต่งกายใหม่ก็ไม่ทันการ          …

“ถึงอดีตที่พี่ ๆ รุ่นก่อน ๆ ได้บุกเบิกสร้างแม่โจ้นั้น ท่านอาจารย์วิภาต ท่านต้องทำงานหนัก และหนักกว่ารุ่นน้อง ๆ พวกเรามากมาย ซึ่งก็ไม่มีใครตายเพราะงานหนักเลยสักคนเดียว ยกเว้นตายเพราะไข้ป่าหรือไข้มาลาเรียเท่านั้น” …สงวน จันทร์ทะเล แม่โจ้รุ่น 25           วันหนึ่งในปี พ.ศ. 2537 ผมไปเยี่ยม ดร.บุญรอด ศุภอุดมฤกษ์ ที่ห้องสมุดมหาวิทยาลัยแม่โจ้ ภาพเก่า ๆ ของคนลากเกวียน ที่ ดร.บุญรอดวางแสดงไว้ในห้องสมุดแม่โจ้ จุดความสนใจให้ผมได้พูดคุยกับ ดร.บุญรอดถึงเรื่องเก่า ๆ ในแม่โจ้หลายเรื่อง ๆ ภาพใบหน้าคนทั้ง 4 คน เหมือนใคร เป็นใคร และชื่ออะไรบ้าง ภาพนี้เกิดในปี พ.ศ. ไหน และ รุ่นไหน เป็นการบ้านที่ผม และ ดร.บุญรอดคุยกันเป็นเวลานาน เรายังพูดกันไปถึงศักดิ์ศรีของความเป็นมนุษย์ (Human Dignity)…

…ธนิต มะลิสุวรรณ แม่โจ้รุ่น 20           จากการทำงานหนักและผ่านประสบการณ์ต่างๆ ของชีวิต จนมารับตำแหน่งอาจารย์ใหญ่โรงเรียนเกษตรกรรมแม่โจ้ พ.ศ. 2497 อาจารย์บุญศรีได้ตระหนักถึงการเรียนและฝึกอบรมนักเรียนเกษตรต้องให้มีความอดทนไม่ท้อถอยไว้ก่อน จึงจะสู้งานหนักทุกอย่างได้เป็นการหล่อหลอมนิสัยเพื่อให้ผู้สำเร็จการศึกษาสามารถเผชิญกับอุปสรรคและสามารถแก้ปัญหาลุล่วงได้ต่อไป             ท่านเริ่มกำหนดการคัดเลือกนักเรียนใหม่ในปีการศึกษา 2498 (แม่โจ้ รุ่น 20) ด้วยการให้สอบภาคปฏิบัติในหมวดงานต่าง ๆ โดยมีอาจารย์ประจำหมวดงานคอยมอบหมายงานและประเมินผลด้วย วิธีการทดสอบเบื้องต้นนี้ทำให้สามารถคัดแยกผู้สมัครเบื้องต้นได้อย่างดี ใครที่ไม่สามารถอยู่ปฏิบัติงานได้ก็ทยอยลาออกไปโดยสมัครใจ ที่เหลืออยู่จึงพร้อมที่จะเผชิญงานหนักต่อไป ในที่สุดท่านก็รับทั้งหมดที่ผ่านการสอบภาคทฤษฎีและปฏิบัติรวม 5 วันได้             ภายหลังที่นักเรียนใหม่รายงานตัวเมื่อต้นเดือนมิถุนายนแล้วทุกอย่างดูเหมือนจะเข้าที่เข้าทาง นักเรียนใหม่ชั้นปีที่ 1 จำนวน 221 ราย จึงเข้าสู่ระบบการเรียนเต็มตัวและมีชีวิตใหม่ในอ้อมอกแม่โจ้ ต่างได้ผ่านความทุกข์ยากด้วยกันหมดทุกคน จึงบังเกิดความเห็นอกเห็นใจและเอื้ออาทรซึ่งกันและกัน กินอยู่หลับนอนมีชีวิตประจำวันขณะเล่าเรียนเหมือนกัน มีความเสมอภาคเท่าเทียมกันสิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ได้สร้างความรักสามัคคีให้ก่อตัวขึ้นตามวันเวลาและความใกล้ชิดสนิทสนมกันยิ่งขึ้น…